دوّم : آنكه هر عملى موجب استحقاق قدرى از ثواب مىگردد ، و حق‌تعالى به فضل خود اضعاف آن را كرامت مىفرمايد ، پس مراد آن است كه آنچه حق‌تعالى به آن جوان تفضّل مىفرمايد برابر است با ثواب استحقاق هفتاد و دو صدّيق ، و وجوه ديگر نيز مىتوان گفت ، و چون اين دو وجه ظاهرتر بود به همين اكتفا كرديم . و به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است : سه كسند كه حق‌تعالى ايشان را بىحساب داخل بهشت مىكند : امام عادل ، و تاجر راست‌گو ، و پيرى كه عمر خود را در طاعت الهى صرف نموده باشد « 1 » . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : هفت كسند كه در سايهء عرش الهى خواهند بود روزى كه به غير آن سايه‌اى نيست : امام عادل ، و جوانى كه در عبادت الهى نشو و نما كرده باشد ، و شخصى كه دلش به مسجد متعلّق باشد وقتى كه بيرون آيد از مسجد تا بازگردد ، و دو نفر كه در طاعت الهى با يكديگر باشند تا مفارقت نمايند ، و شخصى كه در خلوت خدا را ياد كند و آب از چشمانش جارى شود از خوف الهى ، و شخصى كه زن صاحب جمالى او را به حرام به سوى خود بخواند و او از ترس خدا مرتكب او نشود ، و شخصى كه تصدّقى بدهد مخفى كه دست چپش نداند كه از دست راست چه چيز داده است « 2 » . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است : هركه قرآن بخواند ، و او جوان و با ايمان باشد ، قرآن با گوشت و خون او مخلوط گردد ، و حق‌تعالى او را با رسولان و نيكوكاران ملائكه محشور گرداند ، و قرآن در قيامت از جانب او حجّت تمام كند ، و گويد : خداوندا هر عمل‌كننده‌اى مزد عمل خود را يافت ، من مزد عمل كنندهء خود

--> ( 1 ) خصال شيخ صدوق ص 80 ح 10 . ( 2 ) خصال شيخ صدوق ص 343 ح 7 .